sexta-feira, setembro 30, 2005

MARINADAS

marinadas.gifUm novo site, na área da gastronomia, com cinco nomes bastante ou muito conhecidos:David Lopes Ramos | PúblicoDuarte Calvão | Diário de NotíciasJoão Paulo Martins | Revista de VinhosMaria João de Almeida | ExpressoMaria de Lourdes Modesto | Autora de livros de cozinhaEntre as várias secções, destaque para os TEXTOS do cinco autores, para o ASSIM SIM - ASSIM NÃO onde são assinaladas as melhores e as piores ofertas nesta área e para o espaço dos CONVIDADOS.O site arrancou este mês de Setembro e nota-se até ao momento algum desequilibrio entre comidas e vinhos (pouco falados). Mas deve ser pecado de juventude. E necessita de maior e melhor tratamento gráfico (mais imagens e fotos). Mas a nível de conteúdo já é muito bom...Marinadas

Raymond Aron: un liberal resistente

Via: Fundación FAESUma excelente notícia: Um livro sobre Raymond Aron, publicado pela Fundação espanhola FAES, presidida pelo José Maria Aznar. No site podem fazer o dowload integral do livro! Também podem ler os discursos feitos na ocasião pelo Mariano Rajoy e pelo Aznar.Pres_libro_Aaron_05.jpgMariano Rajoy presenta el libro "Raymond Aron: un liberal resistente"Mariano Rajoy, presidente del PP, ha presentado el libro de FAES "Raymond Aron: un liberal resistente", este 26 de septiembre. José María Aznar, presidente de FAES, ha intervenido en el acto. Raymond Aron (1905-1983) vuelve a estar vigente, y con él ese vínculo trasatlántico que une las democracias occidentales de ambas orillas del Atlántico. Este libro, gestado en torno al seminario Las geometrías trasatlánticas de Raymond Aron, traza un itinerario con registros y tonos discursos diferentes: desde el profesoral al ensayístico y recapitulador, pasando por la semblanza y las impresiones personales, sin olvidar el análisis académico especializado o el estudio genérico o contextualizador.

quinta-feira, setembro 29, 2005

O GRANDE PARTIDO

Há um grande partido, uma grande coligação, que atravessa a sociedade portuguesa. São eles na realidade que nos governam.Volta e meia, lá surge mais ou menos despercebido um ou outro indício, como este:Porque é que isto não se estranha?

CUBA: Paramilitares agreden violentamente a director de agencia de prensa

Via: Unión Liberal CubanaReporteros sin Fronteras está profundamente sorprendida por la agresión sufrida por Guillermo Fariñas, director de la agencia Cubanacán Press , el 16 de septiembre de 2005, en Santa Clara (Centro). "El ataque a Guillermo Fariñas, extremadamente violento, demuestra que los periodistas independientes cubanos están amenazados no sólo por el gobierno, sino también por grupos ultrarrevolucionarios que, en este caso, se desquitaron realmente con el director de Cubanacán Press , y además lo hicieron ante los ojos de la policía política", ha declarado Reporteros sin Fronteras. El 16 de septiembre Guillermo Fariñas se manifestaba pacíficamente delante de una comisaría, junto con otros quince opositores políticos, para pedir la liberación de una de ellos, Noelia Pedraza Jiménez, que acababa de ser detenida. En el lugar estaban presentes un centenar de paramilitares. Tras informar a los manifestantes de la inminente liberación de la detenida, en espera de que se celebre el juicio, Vladimir Méndez Mauad, capitán de la Seguridad del Estado, propuso a Guillermo Fariñas acompañarle en coche hasta su casa. El periodista, que hasta hace poco tiempo tenía que desplazarse en silla de ruedas a causa de una enfermedad que padece, y que tiene que seguir utilizando muletas, aceptó la oferta. Pero, en el momento en que Guillermo Fariña salía de la comisaría, un oficial de la policía le advirtió que lo que pudiera pasarle fuera, con los paramilitares, "sería su problema". Según el relato de Guillermo Fariñas, unos sesenta paramilitares que permanecían en el lugar, armados de palos, se dirigieron entonces a él preguntándole si tenía el valor de repetir ante ellos lo que decía en Radio Martí (emisora de la oposición cubana exiliada en Miami). Tras arrodillarse, y colocar las manos detrás de la cabeza, les respondió: "¿Por qué escuchan Radio Martí si son revolucionarios?". Las palabras del periodista, así como su negativa a repetir "Viva Fidel Castro , le valieron insultos y golpes hasta que uno de los agresores, temiendo que le mataran en un lugar público, puso fin a la agresión. Posteriormente, unos instructores políticos del Partido Comunista Cubano trasladaron a Guillermo Fariñas a 23 kilómetros de Santa Clara, dejándole en una zona deshabitada. El periodista ha precisado a Reporteros sin Fronteras que tiene las manos y los brazos tan hinchados que no puede escribir, ni utilizar el teclado del ordenador. Ha añadido que piensa que encabeza la lista de personas a detener en la "próxima oleada represiva".

quarta-feira, setembro 28, 2005

BALADA DITIRÂMBICA DO PEQUENO E DO GRANDE FILHO-DA-PUTA - ALBERTO PIMENTA

Io pequeno filho-da-putaé sempreum pequeno filho-da-puta;mas não há filho-da-puta,por pequeno que seja,que não tenhaa sua própriagrandeza,diz o pequeno filho-da-puta.no entanto, háfilhos-da-putaque nascem grandesefilhos-da-putaque nascem pequenos,diz o pequeno filho-da-puta.de resto,os filhos-da-putanão se medem aos palmos,diz aindao pequeno filho-da-puta.o pequenofilho-da-putatem uma pequenavisão das coisase mostra emtudo quanto faze dizque é mesmoo pequeno filho-da-puta.no entanto,o pequeno filho-da-putatem orgulho emsero pequeno filho-da-puta.todosos grandes filhos-da-putasão reproduções emponto grandedo pequeno filho-da-puta,diz o pequeno filho-da-puta.dentro dopequeno filho-da-putaestão em ideiatodos os grandes filhos-da-puta,diz o pequeno filho-da-puta.tudo o que é maupara o pequenoé maupara o grande filho-da-puta,diz o pequeno filho-da-puta.o pequeno filho-da-putafoi concebidopelo pequeno senhorà sua imagem esemelhança,diz o pequeno filho-da-puta.é o pequenofilho-da-putaque dá ao grandetudo aquilo de que eleprecisapara ser o grande filho-da-puta,diz o pequeno filho-da-puta.de resto,o pequeno filho-da-puta vêcom bons olhoso engrandecimentodo grande filho-da-puta:o pequeno filho-da-putao pequeno senhorSujeito ServiçalSimples Sobejoou seja, o pequeno filho-da-puta.IIo grande filho-da-putatambém sem certos casos começapor serum pequeno filho-da-puta,e não há filho-da-puta,por pequeno que seja,que não possavir a serum grande filho-da-puta,diz o grande filho-da-puta.no entanto, háfilhos-da-putaque já nascem grandesefilhos-da-putaque nascem pequenos,diz o grande filho-da-puta.de resto,os filhos-da-putanão se medem aos palmos,diz aindao grande filho-da-puta.o grandefilho-da-putatem uma grandevisão das coisase mostra emtudo quanto faze dizque é mesmoo grande filho-da-puta.por issoo grande filho-da-putatem orgulho emsero grande filho-da-puta.todosos pequenos filhos-da-putasão reproduções emponto pequenodo grande filho-da-puta,diz o grande filho-da-puta.dentro dogrande filho-da-putaestão em ideiatodos ospequenos filhos-da-puta,diz o grande filho-da-puta.tudo o que é bompara o grandenão podedeixar de ser igualmente bompara os pequenos filhos-da-puta,diz o grande filho-da-puta.o grande filho-da-putafoi concebidopelo grande senhorà sua imagem esemelhança,diz o grande filho-da-puta.é o grandefilho-da-putaque dá ao pequenotudo aquilo de que eleprecisapara ser o pequeno filho-da-puta,diz o grande filho-da-puta.de resto,o grande filho-da-puta vêcom bons olhosa multipliccaçãodo pequeno filho-da-puta:o grande filho-da-putao grande senhorSanto e SenhaSímbolo Supremoou seja, o grande filho-da-puta. Alberto Pimenta

CONSTITUIÇÃO EUROPEIA - NOVA GOLPADA!

O Parlamento holandês prepara-se para ratificar a Constituição Europeia depois de em referendo esta ter sido rejeitada pelo povo por mais de 60% dos votos!

Aproveitando o facto de o referendo ser indicativo e não vinculativo, eis uma das formas que vão ser utilizadas para impor, mesmo contra a vontade de vários povos, a Constituição tal como está!

A CULPA É DO NEO-LIBERALISMO....

Nos últimos dez anos (1995/2004):Crescimento acumulado da União Europeia (a 15): 24,9%Crescimento acumulado dos Estados Unidos: 37,5%Ou seja o crescimento do rendimento nos EUA é cerca de 50% superior ao da União Europeia, nestes dez anos!Como diz muito bem o candidato presidencial Mário Soares, a culpa só pode ser do neo-liberalismo.VENHA ELE PARA A EUROPA E RÁPIDO!

terça-feira, setembro 27, 2005

Iran jails dissident student leader

Via: IRAN FOCUSimg4125a5d4a453b.jpgAFPTEHRAN - Iranian dissident student leader Ali Afshari has been sentenced to six years in jail for "attacking national security", a source close to him said Monday. He was also sentenced to five years deprivation of civic rights, which bars him from holding any official post, such as teaching, as well as public speaking. Afshari can appeal both Revolutionary Court verdicts. The activist, a member of a pro-reform student movement known as the Office to Consolidate Unity, has spent three years behind bars since 2000 including one year in solitary confinement. In 2001, Afshari appeared on Iranian state television confessing to a plot to overthrow the clerical regime and apologising to supreme leader Ayatollah Ali Khamenei for his "mistakes". He later said he had made the confession under duress. Afshari was among several dissidents who drew the ire of Iranian authorities by taking part in an academic and cultural conference in Berlin in April 2000. Political and social reforms in Iran were publicly debated at the conference, held at the Heinrich Boell Institute and called "Iran After the Elections", referring to the then newly elected reformist-dominated parliament. Iranian state television aired footage of the conference, which was frequently interrupted by Iranian exiled dissidents who slammed the clerical regime.

FUNCHAL

MADEIRA161.jpgFUNCHAL - MADEIRA - 2005

segunda-feira, setembro 26, 2005

JUSTIÇA

E se em vez de fazerem greves por motivos puramente corporativos, os elementos do sistema de Justiça analizassem o que está mal?

Poderiam começar por tentar descobrir como é possível um despacho como o relativo à Fátima Felgueiras, onde se chega ao ponto de colocar em causa a sua fuga, quando houve diligências da Justiça para a extraditar do Brasil! Será possível que seja só incompetência? Ou há algo mais? E o célebre processo a quem a avisou de que ia ser presa e que levou à sua fuga precipitada para o Brasil? Porque é que também não resultou em penalização para ninguém? Nem com as escutas telefónicas que existiam?

sexta-feira, setembro 23, 2005

FESTIVAL DE BD DA AMADORA

O tempo voa e já aí vem de novo este prestigiado evento! Este ano com destaque para Little Nemo e o seu autor, Winsor McCay.Reproduzo o press-release que me foi enviado:Todos os anos, no mês de Outubro, a Amadora transforma-se no Reino-dos-Sonhos, acolhendo profissionais e público em geral numa festa, uma celebração de uma forma de arte / linguagem / indústria, centrada no livro de BD.O Festival Internacional de Banda Desenhada da Amadora (FIBDA) decorre anualmente, e, desde 1990, conseguiu projectar a cidade da Amadora primeiro como capital nacional da banda desenhada, e depois como importante marco ao nível internacional. A fórmula do Festival assenta sobretudo em dois factores: as exposições e os convidados. As exposições são, regra geral, dos originais que, uma vez impressos, vêm a compor o livro de banda desenhada. No que se refere a autores estrangeiros, o FIBDA tem a preocupação de, sempre que possível, complementar a exposição com a presença do autor. Com efeito, a presença de autores nacionais e estrangeiros, tem conferido um lado dinâmico a um Festival que, de outro modo, seria uma sala de exposições com pouco de festivo. Assim se dinamizam a instituição de prémios e um espaço comercial, assim como encontros, apresentações de livros, sessões de autógrafos, seminários, concursos e diversas actividades de animação.O FIBDA transmite à Amadora a capacidade de sonhar.LittleNemoInSlumberland6.jpgA 16ª edição do Festival Internacional de Banda Desenhada da Amadora (FIBDA) abre as portas no dia 21 de Outubro. A Banda Desenhada transforma a Cidade da Amadora na capital portuguesa da BD e no ponto de encontro internacional da banda desenhada em Portugal. Este ano, uma vez mais o FIBDA terá como núcleo central a nave comercial da Estação do Metropolitano da Falagueira (Amadora/Este). Um espaço amplo, com cerca de 2500 metros quadrados, já conhecido por todos aqueles que visitaram a edição do ano passado.Uma localização privilegiada para quem quer entrar no “mundo dos quadradinhos”, na grande Festa da Banda Desenhada.Como vem sendo habitual, o Festival apresenta exposições de inegável qualidade, entre as quais a mostra central dedicada ao “Sonho”, o tema central da edição 2005 que apresenta, ainda, exposições colectivas de e diversas individuais, entre as quais a mostra de Ricardo Ferrand, o autor português em destaque. O FIBDA descentraliza, novamente, exposições por outros equipamentos municipais: Galeria Municipal Artur Bual, Casa Roque Gameiro, Recreios da Amadora e Centro Nacional de Banda Desenhada e Imagem. O Festival Internacional de Banda Desenhada da Amadora confirma-se como o mais consagrado do género em Portugal e um dos mais conceituados a nível internacional. A presença de autores, exposições, concursos, feira do livro, lançamento de novos álbuns, Prémios Nacionais de Banda Desenhada, sessões de autógrafos, debates... fazem do FIBDA uma grande Festa da BD!O “mundo dos quadradinhos” está na Amadora. Contamos com a vossa colaboração.Fumetto5_Littlenemo1.jpg

AFONSO DE ALBUQUERQUE - MIGUEL TORGA

Quando esta escrevo a Vossa AltezaEstou com um soluço que é sinal de morte.Morro à vista de Goa, a fortalezaQue deixo à índia a defender-lhe a sorte.Morro de mal com todos que servi,Porque eu servi o rei e o povo todo.Morro quase sem mancha, que não viAlma sem mancha à tona deste lodo.De Oeste a Leste a índia fica vossa;De Oeste a Leste o vento da traiçãoSopra com força para que não possaO rei de Portugal tê-la na mão.Em Deus e em mim o império tem raízes Que nem um furacão pode arrancar... Em Deus e em mim, que temos cicatrizes Da mesma lança que nos fez lutar.Em mais alguém, Senhor, em mais ninguémO meu sonho cresceu e avassalouA semente daninha que de alémA tua mão, Senhor, lhe semeou.Por isso a índia há de acabar em fumoNesses doiros paços de Lisboa;Por isso a pátria há de perder o rumoDas muralhas de Goa.Por isso o Nilo há de correr no EgitoE Meca há de guardar o muçulmanoCorpo dum moiro que gerou meu gritoDe cristão lusitano.Por isso melhor é que chegue a horaE outra vida comece neste fim...Do que fiz não cuido agora:A índia inteira falará por mim.Miguel Torga

quinta-feira, setembro 22, 2005

AS AUTÁRQUICAS TAMBÉM CONTAM?

Um organismo internacional, a Transparency International elabora todos os anos um barómetro da corrupção, a nível mundial e uma classificação dos países por nível de corrupção.Em 2004, Portugal ficou em 27º lugar (em 147 países avaliados), com 6,3. (O menos corrupto segundo este índice é a Filândia com 9,7 e os piores são o Bangladesh e o Haïti, com 1,5)Face aos resultados que se prevêm nas autárquicas talvez fosse melhor a TI incorporar nos seus índices em Portugal essas eleições... Porque realmente reeeleger A......s, F.....s, I......s e V.......s só pode significar que o povo português se sente bem, gosta e quer mais corrupção!

quarta-feira, setembro 21, 2005

Las Damas de Blanco consideran un gran honor la nominación al Premio Sajarov

Via: CUBANETdamasdeblanco_050321.jpgEFE, La Habana, 19 de septiembre de 2005. Las Damas de Blanco, el grupo formado por esposas y familiares de presos políticos cubanos, consideraron ''un gran honor'' estar entre los 10 candidatos propuestos para el Premio Sajarov, que concede el Parlamento Europeo.''Para nosotras es un gran honor, pero queremos que el mundo sepa que todo lo que hacemos es por amor y por la libertad de estos hombres'', declaró Laura Pollán, esposa de Héctor Maseda, condenado a 20 años de cárcel en los juicios celebrados a 75 disidentes en el 2003.El Premio Sajarov reconoce la labor de quienes luchan contra la intolerancia y defienden los derechos humanos y la libertad de expresión, y se le otorgó en el 2002 al opositor cubano Oswaldo Payá.Pollán dijo que "siempre seguiremos luchando de esta forma humana, humilde, nunca lo hemos hecho ambicionando nada, ni renombre internacional. Lo hemos hecho por la libertad de nuestros hombres y porque nuestro lema va a ser siempre paz, amor y libertad''.El grupo de mujeres vestidas de blanco, integrado por unas 30 esposas, hermanas y madres de disidentes presos, tras asistir a misa en la iglesia habanera de Santa Rita, realizó una caminata por el paseo central de la Quinta Avenida. Después, las Damas de Blanco rezaron un padrenuestro y pidieron libertad para sus familiares.''Hoy es un día muy especial, porque se cumplen 30 meses de una prisión injusta'', señaló la portavoz del grupo.''Sabemos que en estos momentos no son sólo los 75, son incluso más, y que se han sumado otros presos de conciencia que también tenemos que tenerlos en cuenta, porque nuestra lucha es pacífica, de amor, nosotras no guardamos odio, no queremos que haya venganza, queremos que todo sea una reconciliación'', apuntó.Además de reclamar la excarcelación de todos los presos, las mujeres abogaron por un espacio para sus ideas."Nuestro país es amplio y bello, y podemos tener espacio para todos. Si lo hay físicamente, ¿por qué no lo va a haber para las ideas? ¿Por qué, si todos somos cubanos y hermanos?''.Pollán denunció que "las condiciones se van haciendo cada vez más difíciles. Estamos volviendo a la época de los actos de repudio, del hostigamiento constante, pero no descansaremos mientras quede un solo preso''.Alejandrina García aprovechó para hacer un llamado a la opinión pública internacional para que "tenga una mirada especial hacia Cuba y levante su voz por estos presos''.García, esposa de Diosdado González Marrero, se refirió al caso de su marido, quien cumple 20 años en una cárcel de la provincia de Pinar del Río, y dijo que se niega a vestir el uniforme de preso.Además, manifestó que los opositores José Daniel Ferrer, Víctor Rolando Arroyo, Félix Navarro Rodríguez, Normando Hernández y Julio Piña Borrego también realizan protestas y huelgas de hambre.Por su parte, Ana Belkis Ferrer denunció que su hermano José Daniel Ferrer fue trasladado a un destacamento junto a presos comunes.

QUEM É? A RESPOSTA...

Trata-se do antigo pároco da freguesia do Monte, na Madeira, de seu nome José Marques Jardim. Dado o apelido e alguma parecença física, é possível que seja familiar (tio?) de Alberto João Jardim. Mas não consegui confirmar e há muito pouca informação na net, dado que faleceu em 1960. Se alguém souber algo, agradece-se a colaboração.MADEIRA160.jpg

terça-feira, setembro 20, 2005

"AGRADECIMENTO À NETCABO"

O Fumaças agradece à netcabo o excelente serviço proporcionado: desde quinta-feira à noite alguns minutos de net por dia! Mal arranje um pouco de tempo tratarei da transferência para outro operador. O serviço sempre foi fraco e sem assistência alguma. Mas isto ultrapassa tudo o imaginável. Até à mudança ser efectiva e se os níveis de serviço se mantiverem, as entradas serão reduzidas...

SUGESTÕES AOS MILITARES

Que tal contratarem tarefeiros para se manifestarem no lugar dos que foram proibidos? Ou colocarem fotos de corpo inteiro em vez dos verdadeiros?

Dado o nível de insanidade que este tema já atingiu, tudo é possível; a imaginação é o limite...

segunda-feira, setembro 19, 2005

ALGUM DIA - AGOSTINHO DA SILVA

Algum dia um novo Papaanunciará altivoque Deus é raiz quadradade um quantum negativoe o Deus que tanto procuroem que atingido me afundoé aquele ser-não-serdo que acontece no mundoda matéria mais que densaé que é divertido serali se nada acontecetudo pode acontecerAgostinho da Silva

sábado, setembro 17, 2005

ÍNTIMA FRACÇÃO

intimafraccao.jpgUm apelo do Francisco Amaral à legião de fiéis ouvintes dos 20 anos de existência do programa:Aos ouvintes de hoje, de ontem, de anteontem, ..., de há 20 anos.

sexta-feira, setembro 16, 2005

QUEM É?

Uma adivinha para os leitores: quem está retratado nesta estátua?Dou uma pista - a estátua está na ilha da Madeira.Na próxima semana se ninguém até lá acertar, revelo quem é...MADEIRA159.jpg

O REFERENDO AO ABORTO E O NERVOSISMO NO PS

Sempre que as coisas estão pretas para o PS/Governo, sai da cartola um qualquer tema mais polémico, para desviar as atenções. Normalmente tem sido o tema do referendo sobre o aborto, tal como aconteceu esta semana.

Só que desta vez, parece que as coisas estão a correr algo mal... Por um lado, um dos "pais" da Constituição, o Prof. Jorge Miranda já veio dizer que é anticonstitucional tentar marcar tal referendo agora, dado que a sessão legislativa começada em Março de 2005 se estende segundo os preceitos constitucionais até Setembro de 2006. Por outro lado, pôde-se assistir ontem a mais um lamentável episódio na Assembleia da República onde o líder para-lamentar do PS, com o nervosismo acabou por comparar o Presidente da República ao Pai Natal!

CHEESE 2005

c_home.jpgComeça hoje em Itália um dos mais importantes certames gastronómicos dedicado ao queijo. Debates, provas, livros, cursos sobre a produção, exposição de fotos, mercados, etc... O queijo declinado em muitas variantes.Destaco no site oficial um interessante artigo sobre queijos da europa, apesar de no caso de Portugal apenas citar um (e com alguns erros...):European Goat CheesesTanto quanto sei, participam neste certame alguns portugueses, mas não consegui apurar quem, nem quais os queijos apresentados.EsposizioneFormaggi2.jpgSITE:CHEESE 2005LavorazMozzarella.jpg

CÂMARA CORPORATIVA

Um novo blog, que pretende atacar os privilégios de determinadas corporações.Pelas reacções, parece que já conseguiu colocar o dedo nalgumas feridas!Câmara Corporativa

quinta-feira, setembro 15, 2005

Iranian exiles protest "terrorist" Ahmadinejad at UN

Via:IRAN FOCUSimg432814c5b8f86.jpgNEW YORK - Several thousand Iranian exiles protested in front of the UN headquarters, denouncing Iranian President Mahmoud Ahmadinejad as a "terrorist" as he attended the UN summit of world leaders. "Iranians think Ahmadinejad is not their representative, he's a terrorist," said Bahman Badiee of the Iran Society of South Florida.The vast majority of demonstrators were members of the National Council of Resistance in Iran (NCRI), whose president Maryam Rajavi lives in exile in France.The NCRI is the political arm of the People's Mujahedeen (MEK), which has been fighting the Islamic government in Tehran since the mid-1980s.The MEK has been branded a terrorist organisation in both the United States and EU, and Rajavi is leading the campaign to have the label removed.The protestors carried banners reading "No to terrorist Ahmadinejad" and "Terrorist Ahmadinejad - Out of UN," but Badiee stressed the protestors also carried a message for the international community to leave Iran's future to Iranians."We tell the world leaders ... you can't make the decision on what you want to do in Iran ... make some deals or start a war," he said. "We don't want appeasement. We don't want war. We want to change the government."Ahmadinejad was due to address the UN summit later Wednesday, with Iranian officials saying he would present new proposals to defuse suspicion over Tehran's nuclear weapons ambitions.The United States is hoping to use the three-day gathering to rally support for possible UN sanctions against the Islamic Republic for resuming sensitive work on uranium conversion."Ahmadinejad not only represents a terrorist regime, he is himself a terrorist," said Hamid Dara of the New York Committee Against Ahmadinejad, just one of the exile groups from around the US that participated in Wednesday's demonstration."He has ordered executions. He's a former commander of Iran's Revolutionary Guard," Dara said.

SÓ VOU GOSTAR DE QUEM GOSTA DE MIM - ROSSINI PINTO - CAETANO VELOSO

De hoje em diante vou modificar O meu modo de vida Naquele instante que você partiu Destruiu nosso amor Agora não vou mais chorar Cansei de esperar, de esperar enfim E pra começar eu só vou gostar De quem gosta de mim Não quero com isso dizer que o amor Não é bom sentimento A vida é tão bela quando a gente ama Tem um amor Por isso é que eu vou mudar Não quero ficar Chorando até o fim E pra não chorar Eu só vou gostar de quem gosta de mim Não vai ser fácil, eu bem sei Eu já procurei, não encontrei meu bem A vida é assim, eu falo por mim Pois eu vivo sem ninguémRossini Pinto(cantado por Caetano Veloso)

quarta-feira, setembro 14, 2005

A PROPÓSITO DAS MANIFESTAÇÕES DE MILITARES....

... lembrei-me de algo que aqui tinha publicado em Novembro de 2004 e que agora reponho:21 de Setembro de 2003:"Portugal só não enfrenta uma tentativa de golpe de Estado, porque está integrado na União Europeia".8 de Outubro de 2003:"A justiça funciona mal, desabam pontes porque a lei da gravidade não foi revogada, helicópteros alugados com dinheiros públicos para combater fogos dão voltinhas turísticas, o prestígio dos políticos continua a cair... Ou seja, multiplicam-se os sinais de esboroamento do Estado. E é só porque Portugal está integrado na UE que, hoje, não parece credível a ameaça de um regenerador golpe antidemocrático." Em data incerta, mas anterior a Novembro de 2004"Neste momento, se não fizéssemos parte da União Europeia, Portugal estava como o Uganda e nas próximas presidenciais era eleito um sargento para Belém. Mas a democracia portuguesa está amparada pelas estacas da União Europeia, é irreversível.Se não estivéssemos na União Europeia a democracia já há muito estaria em perigo."19 de Novembro de 2004:"Se não estivéssemos na União Europeia, já tínhamos um golpe militar há muito tempo. Era inevitável, não temos porque não é possível, mas não podemos deixar continuar a correr as coisas. Nesse caso vamos assistir a revoltas, a um mal-estar que passa a ser incontrolável na sociedade portuguesa."

SE A PROPOSTA É DA ESQUERDA, NÃO PRESTA....

É o mínimo que se pode dizer ao ler a notícia onde Carmona Rodrigues se opõe à proposta de Manuel Carrilho de instalação de câmaras de videovigilância em Lisboa.O tema da segurança tem sido tradicionalmente uma bandeira da direita. Como desta vez a proposta vem da esquerda, não presta... É triste continuar a assistir a este tipo de coisas (foi o outro que propôs, não presta) da parte de políticos que supostamente deveriam defender o bem comum e não os interesses particulares. (Este tipo de atitude, em blogs de gajos ressabiados ainda se admite, agora com políticos profissionais é inadmissível!)Carrilho lançou ideia que a direita não apoia O equilíbrio entre liberdade e segurança tornou-se um tema central no mundo pós-11 de Setembro Na luta por Lisboa, Manuel Maria Carrilho lançou o debate, e o tema parece ter pegado. Todos os seus oponentes já se manifestaram quanto à existência ou não de sistemas de videovigilância para aumentar a segurança dos lisboetas. Mas as posições sobre o assunto, que tradicionalmente dividiam a esquerda e a direita - separada por uma opção mais ou menos securitária -, adquirem hoje outros contornos. Como o provam as críticas de Carmona Rodrigues, o candidato do PSD, ao que diz ser um sistema semelhante ao Big Brother orwelliano sobre os habitantes da capital.O mundo mudou e nunca antes a dicotomia entre liberdade e segurança estivera tão presente. Os atentados de 11 de Setembro de 2001 nos Estados Unidos e um mundo global e com fronteiras diluídas tornam a equação cada vez mais presente ao comum dos cidadãos até que ponto estamos dispostos a abdicar de porções da nossa liberdade (com a invasão do que tradicionalmente seria encarado como esfera da privacidade) em benefício de se conseguir maior segurança, individual e colectiva?A prova que a solução não é fácil nem imediata encontramo-la nas variadas respostas dos candidatos à Câmara Municipal de Lisboa. Com a justificação da necessidade de maior segurança para os cidadãos de Lisboa, perante o suposto aumento dos níveis de insegurança na cidade, o socialista Manuel Maria Carrilho incluiu nas suas propostas para a capital a promessa de colocação de câmaras de videovigilância nas ruas dos bairros mais problemáticos de Lisboa. Exemplos Bairro Alto, Ameixoeira, Intendente. Disse-o logo no discurso de apresentação da sua candidatura. E por diversas vezes o repetiu entretanto.A insistência no tema levou a que o seu principal oponente na luta pela presidência da maior autarquia do País tivesse vindo a terreiro responder. "Não concordo com o Big Brother", disse Carmona Rodrigues, que não se referia ao programa de televisão da TVI. "A instalação de câmaras de vigilância é uma medida lesiva da liberdade individual dos cidadãos", afirmou o social-democrata, aproximando-se de teses que em tempos eram mais queridas dos partidos à esquerda do espectro político.Mas também Maria José Nogueira Pinto, a candidata do CDS/PP, levanta objecções à ideia, pois embora admita a videovigilância, diz que apenas deve ser adoptada em "situações de excepção". No seu programa de campanha, a questão das câmaras é referida, sim, mas para dar combate ao estacionamento ilegal na capital.À esquerda, os candidatos não alinham pelas teses de Carrilho. Rúben de Carvalho, que encabeça a lista da CDU, é claro. "Não sou indiferente às questões de segurança, mas medidas de videovigilância despertam-me todas as reservas". Para este comunista, a própria questão está deslocada, na medida em que "antes de mais, esta é uma avaliação que caberá às forças de segurança". Ou seja, não é Carrilho quem deve dizer onde se devem colocar as ditas câmaras.José Sá Fernandes, o independente que é apoiado pelo Bloco de Esquerda, admite este tipo de soluções em casos como os das estações de metropolitano, mas também é crítico da ideia, tal como foi apresentada pelo socialista. "Demasiado securitária" e "não parece uma ideia muito feliz" foram comentários do advogado sobre a proposta de Carrilho.Lá por fora, o debate sobre o assunto vai fazendo o seu caminho. Impulsionado, na maioria dos casos, por acontecimentos dramáticos, como foram os recentes atentados no metropolitano de Londres, a 7 de Julho. Dias depois das bombas explodirem no tube londrino, responsáveis políticos alemães e italianos, para citar dois casos, admitiam avançar com sistemas de videovigilância nas principais metrópoles dos seus países.

terça-feira, setembro 13, 2005

JOGOS MUNDIAIS - MAIS UMA LULICE!

Edificante a estória que nos é contada pelo Claudio Tellez a propósito da provável não participação da delegação brasileira nos Jogos Mundiais em Cadeiras de Rodas & Amputados que decorrerão a partir do dia 16 ..... no Brasil!De realçar que no site do evento surge a seguinte frase:"Vocês terão do meu governo todas as oportunidades que desejarem."Luís Inácio Lula da SilvaLeia em: Jogos Mundiais

CUBA - Periodista encarcelado denuncia represión de autoridades

Via: CUBANETLA HABANA, Cuba - 12 de septiembre (Roberto Santana Rodríguez / www.cubanet.org) - El periodista independiente y prisionero de conciencia José Ubaldo Izquierdo Hernández denunció vía telefónica el pasado 9 de septiembre la represión a que lo someten en la cárcel de Guanajay, en provincia Habana, donde se encuentra prisionero.Izquierdo indicó que el mayor Omar Evelio, jefe de la Seguridad del Estado en el penal, le comunicó que ellos no se responsabilizaban con su integridad física. "En la advertencia también están incluidos Héctor Raúl Valle, José Miguel Martínez y Efren Fernández", señaló el periodista encarcelado.Izquierdo apuntó que la Seguridad del Estado puede emplear en lo adelante a presos comunes a su servicio para que los ataquen y repriman. El reportero independiente señaló como causa de la represión de la policía política, la cual se ha visto incrementada los últimos 15 días, sus artículos publicados en CubaNet, donde Izquierdo ha denunciado las condiciones existentes en las cárceles de la isla, especialmente en Guanajay.También señaló que las autoridades le reprochan que no participe en la llamada reeducación, donde los reos deben someterse recuento, pararse en firme y repetir consignas gubernamentales.Izquierdo denunció también que en la requisa que realizaron en su celda el pasado 6 de septiembre, le fueron ocupadas cartas familiares y décimas guajiras. El día 8 tuvo un altercado con el primer teniente Guillermo, que trataba de impedir que conversara a través de la ventana con su compañero José Miguel."Somos presos políticos y de conciencia y no entramos ni entraremos en lo que ellos llaman reeducación. Nos mantenemos firmes en nuestra actitud contestataria y denunciamos esta nueva campaña represiva de la policía política", señaló Izquierdo en nombre de sus compañeros.José Ubaldo Izquierdo fue detenido, juzgado y condenado a 16 años de privación de libertad en la primavera de 2003 junto a 74 opositores pacíficos y periodistas independientes. --------------------------------------------------------------------- Esta información ha sido transmitida por teléfono, ya que el gobierno de Cuba controla el acceso a Internet. CubaNet no reclama exclusividad de sus colaboradores, y autoriza la reproducción de este material, siempre que se le reconozca como fuente.

segunda-feira, setembro 12, 2005

OS MORTOS - IVAN JUNQUEIRA

Os mortos sentam-se à mesa mas sem tocar na comida; ora fartos, já não comem Senão côdeas de infinito.Quedam-se esquivos, longínquos, como a escutar o estribilhodo silêncio que deslizasobre a medula do frio.Não desvendo, embora lisas, suas frontes, onde a brisa tece uma tênue grinaldade flores que não se explicam.Nos beirais a lua afia seu florete de marfim.(Sob as plumas da neblina,os mortos estão sorrindo:um sorriso que, tão tíbio,não deixa sequer vestígiode seu traço quebradiçona concha azul do vazio.)Quem serão estes assíduosmorros que não se extinguem?De onde vêm? Por que retinemsob o pó de meu olvido?Que se revelem, definamos motivos de sua vinda.Ou então que me decifremseu desígnio: pergaminho.Sei de mortos que partiramquase vivos, entre lírios;outros sei que, sibilinos,furtaram-se a despedidas.Lembro alguns, talvez meninos,que se foram por equívoco;e outros mais, algo esquecidosque de si mesmos se iam.Mas estes, a que famíliade mortos pertenceriam?A que clã, se não os sintovisíveis, tampouco extintos?Ou quem sabe não seriammortos de morte, mas simde vida: imagens em ruínasna memória adormecidas.Mas eles, em seu ladinoconcilio, disfarçam, fingemnão me ouvir. E seu enigma(nevoa) no ar oscila e brinca.Ivan Junqueira

domingo, setembro 11, 2005

WTC

102 MINUTOS

10380002.jpgUm livro arrebatador, que se lê de um folego! Coloca muitas questões e mostra variadíssimas falhas de segurança existentes, apesar do anterior atentado de 1993 ao World tarde Center. É um livro que se recomenda àqueles que dizem que as deficiências no socorro às vítimas do Katrina se deveram ao facto de estas serem negras e pobres. É que as falhas de segurança, os problemas estruturais dos edifícios e as descoordenações foram tantas que se pode facilmente traçar um paralelismo com o que ocorreu recentemente! Sinopse: Foram os 102 minutos mais longos e dramáticos da história recente dos Estados Unidos; os 102 minutos, quase irreais, que mediaram entre o impacto do primeiro avião e o desmoronamento da segunda torre. 102 minutos de puro terror que o mundo jamais poderá esquecer. Sobre eles muitos milhões de páginas foram escritas. O que distingue as páginas deste livro de todas as outras é a perspectiva que elas nos oferecem – o testemunho do que se passou no interior das torres gémeas e na intimidade de muitas das 14 000 pessoas que lá se encontravam. É uma verdadeira descida ao inferno que se gerou dentro dos edifícios logo após o ataque terrorista, contada, minuto a minuto, através de uma prosa lúcida e fotográfica que procurou captar rigorosamente as múltiplas manifestações deste terrível acontecimento. Baseada numa pesquisa exaustiva que reuniu centenas de entrevistas com sobreviventes e salvadores, e inúmeras transcrições de contactos telefónicos, de rádio e e-mails, esta é a recriação inédita, emocionante e realista da tragédia que se abateu sobre pessoas comuns e valorosas, do seu heroísmo e do seu desespero face à iminência da catástrofe, da sua luta pela sobrevivência num mundo que desabava sobre elas. Uma obra-prima documental, uma reportagem de investigação da autoria de dois conceituados jornalistas nova-iorquinos, que levanta uma série de questões vitais e incómodas. Um documento excepcional, que redefine os contornos exactos daquele a que muitos chamaram «o dia mais infame da história dos Estados Unidos».

WTC

WE WILL NEVER FORGET - SEPTEMBER 11, 2001

WE WILL NEVER FORGET01-New-Final2.jpg

WTC

SITES 11 SETEMBRO

The September 11 Digital Archive , que procura preservar as memórias dos ataques de 11 de Setembro de 2001 e que tem um acordo de parceria com a Library of Congress. Teve actualização a propósito do quarto aniversário desta tragédia. September 11 News , que tem milhares de documentos sobre os acontecimentos, nomeadamente fotos, capas de jornais e revistas, reacções pelo mundo, etc.

WTC

OS 5 PORTUGUESES MORTOS NO ATAQUE AO WTC

Com esta, ficaram completas as histórias sobre os cinco portugueses que faleceram no ataque de 11 de Setembro de 2001, ao World Trade Center.Mais uma vez, os seus nomes e idades:Antonio Jose Carrusca Rodrigues, 36 anosManuel John da Mota, 43 anosCarlos da Costa, 41 anosAntonio Augusto Tomé Rocha, 34 anosJoao Alberto da Fonseca Aguiar Jr., 30 anos

ANTÓNIO JOSÉ CARRUSCA RODRIGUES

Antonio Jose Carrusca Rodrigues
Escrito por : Henrique Botequilha / VISÃO nº 446 20 Set. 2001 com Henrique Mano (em Nova Iorque), Luís Ribeiro, Miguel Carvalho e Paulo Pena A esperança dos subterrâneos António José Rodrigues, 36 anos, está desaparecido na área do WTC desde o dia do atentado. O seu primo, Jorge da Silva, 29, não tem autorização para lá chegar, mas dificilmente poderia acrescentar algo mais aos esforços das equipas de busca. Já foi aos hospitais, à Cruz Vermelha, a todos os locais onde pudesse recolher uma pista de Tozé, polícia na Port Authority (autoridade marítima) de Nova Iorque e New Jersey.À hora dos atentados, Tozé está no seu posto, no terminal de autocarros,longe dali, na Rua 42. Recebe a ordem de acudir às vítimas e ajudar na evacuação das torres gémeas. Está tudo muito confuso. O fumo é cada vez mais intenso e é-lhe pedido para ir aos pisos subterrâneos, buscar máscaras e garrafas de oxigénio.Quando desce, cai uma torre. O facto de estar nos pisos subterrâneos pode ser uma vantagem. É que por baixo do WTC havia um mundo equivalente a sete andares. Pode estar encurralado, mas vivo, acredita Jorge da Silva.Tozé é um emigrante tardio. Partiu para Nova Iorque aos 16 anos e sozinho, deixando os pais em Faro. Juntou-se aos tios e a Jorge, em Queens, onde começou por trabalhar numa empresa de canalizações. Não teve dificuldades de adaptação, até porque a área foi «colonizada» por milhares de portugueses. Rapidamente, ficou conhecido por «Shorty» (Baixinho) por causa do seu metro e 90 de altura. Alistou-se na NYPD (polícia de NY). Não gostou da experiência, recuou e jogou de novo, agora na autoridade marítima, que integrava há menos de um ano. Após o casamento com Cristina Rodrigues, 23 anos, uma professora primária luso-americana, mudou-se para Long Island e teve dois filhos, uma menina de 7 anos e um rapaz de 4.Na manhã de terça-feira, 11, saiu muito cedo, às cinco e meia da manhã, porque a viagem para a área financeira da grande cidade pode demorar duas horas e ele começa a trabalhar às oito. Mudara de turno no início do mês, para passar mais tempo com a família.«Ele é um lutador. É inteligente e conhece bem aquilo. Vai aparecer», garante a mulher. Quando os filhos perguntam pelo pai, Cristina responde que está a ajudar as outras pessoas. O pai é um herói.

HOMENAGEM AOS BOMBEIROS DE N.Y.

HOMENAGEM AOS BOMBEIROS DE N. Y.FDNY 9/11 Tribute(Depois de entrarem no site, carreguem no capacete que está ao centro)

WTC

VÍTIMAS - MEMORIAL

VÍTIMASMemorial

WTC

MANUEL JOHN DA MOTA

Manuel John Da Mota
Escrito por : Henrique Botequilha / VISÃO nº 446 20 Set. 2001 com Henrique Mano (em Nova Iorque), Luís Ribeiro, Miguel Carvalho e Paulo Pena Uma reunião nas "janelas do mundo" A decoração de alguns dos mais prestigiados restaurantes de Manhattan tem a mão de Manuel da Mota, 43 anos. O seu nome chegou a figurar em revistas da especialidade, garante Barbara da Mota, 36, paraguaia, grávida de três meses, que se recusa a acreditar na morte do marido.Foi precisamente o prestígio profissional que levou este director de projectos de uma empresa de construção ao 107.º andar da torre 1 do WTC. Tinha uma reunião marcada com os donos do restaurante Windows of the World, que queriam fazer obras de ampliação. Chegou dois minutos antes de o primeiro avião se despenhar 20 pisos abaixo.Meio mundo está de olhos posto, incrédulo, nas imagens do arranha-céus atravessado por um Boeing 767. Barbara faz parte da outra metade - tem a TV e o rádio desligados. Toca o telefone, é a mulher de Obedulio, um dos colegas que acompanhara Manuel à reunião. «Perguntou-me como estava, mas não me disse nada para não me preocupar», recorda.Segue-se outro atentado e um desabamento, até as notícias lhe chegarem, através do telefonema de uma amiga: «Não sabes o que se passa? É o fim do mundo. Atacaram o WTC.» Não demorou nada para Barbara relacionar os atentados com o marido: «Dios mio, Manuel!»Barbara liga para o seu telemóvel, mas este não dá sinal, contacta com Mark, um dos colegas de Manuel na Bronx Builders Inc. Mark confirma que o grupo estava no WTC à hora errada. Recebera um telefonema de Joshua, o terceiro elemento, pouco depois do primeiro impacto. Todos estavam bem e mantinham-se juntos.Segue-se a derrocada das torres. Manuel da Mota está no grupo dos portugueses desaparecidos. Um poster com o seu nome, características físicas e contacto da família encontra-se agora junto de milhares de anúncios desesperados, colocados nos hospitais, nas vedações dos jardins, nas paredes dos prédios, nos postes de electricidade e nos semáforos. Foi Barbara que andou a espalhá-los, na companhia de duas irmãs de Manuel, que estão emigradas no Canadá e que passaram a fronteira de automóvel mal souberam da notícia. Os documentos pessoais foram entregues às autoridades, dados de ADN e registos dentários também. Nada mais se pode fazer.Passaram cinco dias sobre os atentados terroristas. Barbara da Mota fala com a VISÃO, na sua moradia na Valley Stream, um bairro calmo de casas elegantes, em Long Island. A sala parece confirmar os dotes de decorador do marido. Está cheia de familiares do casal, e Chris, 10 anos, o mais novo dos três filhos de Manuel (tem mais dois de um primeiro casamento: Justin, 21, e David, 19), corre de um lado para outro. O pior já passou, deixou de perguntar insistentemente pelo pai e de acordar sobressaltado durante o sono. Está a ser acompanhado por um psicólogo.Apesar do tempo que decorreu desde a tragédia, e de o mayor de Nova Iorque, Rudolph Giuliani, desmentir que alguém tenha sido descoberto com vida entre as ruínas, nos últimos dias, a família Mota recusa-se a acreditar que Manuel esteja morto. «Tenho muita esperança, sinto que ele está aí», diz Barbara. «Enquanto há vida, há esperança», acrescenta Carmelita Lopes, irmã do português missing.Manuel Mota costumava dizer que não sabia de onde era: Portugal, África ou América? Nasceu em Vila Nova de Gaia, mas aos 7 anos fez as malas com o resto da família e partiu para Luanda, onde o pai tentava a sorte como professor. Com a descolonização, regressou a Portugal, mas não se demorou. Conheceu uma americana que gozava férias no país do sol e, pouco depois, levou-a ao altar em Nova Iorque, outro novo amor.Trabalhou sempre no negócio da madeira. Chegou mesmo a constituir a sua própria empresa, em Newark. Não se deu mal, o sucesso levou a Bronx Builders a fazer-lhe um convite irrecusável. A empresa de Manuel seria integrada nessa grande companhia, em troca de uma participação na sociedade. Nesta fase, já estava casado com Barbara, que deixara Assunção para se radicar em NY.O nome de Manuel Mota é bastante popular entre a comunidade portuguesa de Queens, onde viveu antes de se estabelecer no sossego de Long Island, há cinco anos. «Às vezes, as pessoas aqui têm uma tendência para serem egoístas e a se agarrarem ao dinheiro. Ele não era assim», afirma João Ferreira, 53 anos, dono do restaurante O Lavrador, em Jamaica, bairro de Queens.Manuel era muito mais do que um cliente frequente, que ia ver o campeonato de futebol português, na RTP Internacional, ou o Benfica, na SIC. Foi ele que renovou as madeiras do restaurante, há oito anos, e quem se prontificou para ir recentemente à Pensilvânia comprar tábuas para um novo trabalho de carpintaria. Deveria ainda dar conselhos sobre as obras na casa de João Ferreira, em Barcelos, quando visitasse Portugal, no fim deste mês, numa segunda temporada de férias (entre os sete irmãos e muitos sobrinhos), depois de uma semana em casa com a família, nos dias que antecederam as acções suicidas.Na bagagem, Manuel traria a boa nova da gravidez de Barbara. «Agora, só queremos uma notícia: saber se ele está vivo ou morto. A incerteza é desesperante», diz o sobrinho Luís Mota, electricista, residente em Carvalhais, Figueira da Foz. Luís ainda se lembra dos brinquedos que o tio mandava dos States, e que frequentemente apareciam nas páginas dos comics que via por cá. Diz-se «eternamente agradecido» ao Estado português, pelo apoio que a família tem recebido, mas de resto mete trancas à porta da privacidade. «Não quero que me vejam chorar frente às câmaras de televisão.»

WTC

CARLOS DA COSTA

Carlos da Costa
Escrito por : Henrique Botequilha / VISÃO nº 446 20 Set. 2001 com Henrique Mano (em Nova Iorque), Luís Ribeiro, Miguel Carvalho e Paulo Pena História de valentiaCarlos Costa, 41 anos, engenheiro electrónico na Autoridade Marítima, é outro dos portugueses que está por contactar desde o dia do atentado. Rita Costa, 37 anos, crê, porém, que em breve o marido vai sair com vida dos escombros do WTC. «Tenho muita esperança, ele sabe muito bem como as torres estão construídas e como se proteger», diz à VISÃO. «Resta apurar se ele sabia o que estava a acontecer.»Segundo o relato da supervisora de Carlos, tudo aponta para que também este português tenha colocado a ajuda aos vizinhos da torre sul à frente da sua própria vida. Após o primeiro impacto, é avistado a descer as escadas, entre o pó e o fumo. Mas detém a corrida, há gente presa no elevador. Carlos e dois colegas tentam tirar as pessoas daquela prisão. Não se sabe se conseguiram.Rita está em casa e prepara-se para sair para o emprego, numa escola primária, na cidade de Elizabeth, em New Jersey. As notícias saem em forma de imagens de terror da TV, que mantém ligada durante o pequeno-almoço. «Percebi logo o que se estava a passar.» Tenta telefonar-lhe. Ninguém atende. Tenta também a comunicação através do pager. Não receberá nenhuma resposta e, ao fim do dia, declara o desaparecimento do marido às autoridades.Carlos da Costa é natural de Viseu e quando chegou, com os pais, à América tinha 9 anos. A família estabeleceu-se em Elizabeth. Foi lá que cresceu e fez os estudos, até ao liceu. Só saiu para completar o curso de Engenharia Electrónica, em Albany, a capital do Estado de Nova Iorque. Casou, em 1987, com Rita, natural da Mealhada, residente em Newark desde os 14 anos. Têm dois filhos: Carlos, agora com 14 anos, e Daniel, com 10.Já há fotografias espalhadas em alguns locais, os elementos essenciais de Carlos estão nas muitas listas de desaparecidos nas páginas dos jornais e cadeias de televisão na Internet. Como os familiares de todos os outros desaparecidos, Rita ainda espera o toque do telefone ou o aviso de uma nova mensagem.

WTC

WTC TRIBUTE

WTC Tribute

WTC

ANTÓNIO AUGUSTO TOMÉ ROCHA

Antonio Augusto Tomé Rocha
Escrito por : Henrique Botequilha / VISÃO nº 446 20 Set. 2001 com Henrique Mano (em Nova Iorque), Luís Ribeiro, Miguel Carvalho e Paulo Pena "Tony" RochaUm último telefonema«O nome do meu filho vai ficar na história da América», acredita Augusto Rocha, 58 anos, pai de António Rocha, 34, corretor na Cantor Fitzgerald Securities. A empresa ocupava os pisos 101, 103, 104 e 105 da torre norte do WTC, a primeira a ser atingida pelos pilotos suicidas. António estava no mais alto. «Estes ataques marcaram os EUA e vão mudar o mundo», diz Augusto, director bancário radicado na América há 30 anos.Confirmando os piores receios da família, o corpo de Tony foi encontrado no domingo, 16, sob as ruínas das torres. Tony deixa a mulher, Marylin, uma luso-americana de 29 anos, e dois filhos: Alyssa, 3 anos e meio, e Ethan, de 6 meses.Como todos os dias, naquela terça-feira Tony tinha entrado no escritório às seis da manhã. O seu trabalho, como chefe da sala de operações, depende dos fusos horários, recebendo informações dos mercados europeus para as transmitir às praças latino-americanas e asiáticas. Enquanto assiste de lugar privilegiado ao nascer do sol em Nova Iorque, comunica via Internet com um primo, residente em Aveiro. O diálogo acaba pouco depois das oito, momentos antes de um avião chocar contra o edifício.Nesta altura, Augusto Rocha estava a iniciar o seu dia nas Bahamas, onde dirige uma unidade do Unibanco, do Brasil. O banho matinal é interrompido por uma chamada do filho mais novo, Jason, 21 anos. «Pai, pai, o WTC está a arder, o Tony está preso.» Augusto liga a TV e assiste ao segundo impacto em directo. Tenta marcar o número de Tony, mas este não atende. O seu último telefonema fora para Marylin: «Um avião bateu contra o WTC, há fogo, muito fumo, mas não te assustes...» A mulher não compreende as últimas palavras e deixa de o ouvir. «Devia estar atordoado com o fumo», crê Manuel Marques, 68 anos, o sogro.Augusto, para chegar a Nova Iorque, começa uma saga que lhe levará quatro dias. Os aeroportos estão fechados e as comunicações são impossíveis. Conseguirá atingir Palm Beach, na Florida, de barco, onde esperará que o espaço aéreo seja restabelecido.A responsabilidade de apurar o paradeiro de Tony cabe a Jason, bem mais perto dos acontecimentos, já que reside com a mãe, Rosa Rocha, no Soho. Dirige-se, rapidamente, para a mercearia de Alcina Tiago, 46 anos, amiga de duas décadas da família. Ela ainda está aterrada com aquilo a que acabara de assistir: «Uma bomba que passou por cima das nossas cabeças contra os prédios grandes.» Pela sua mercearia passa toda a comunidade portuguesa de Soho.A baixa de Nova Iorque entra em estado de sítio. As pessoas desapareceram das ruas. Jason parte com o filho de Alcina, Patrick, 18 anos, à procura do irmão. Hospital atrás de hospital.A família concentra-se na casa de Tony, num bairro elegante de East Hanover, em New Jersey. Quando Augusto Rocha chega finalmente, confirmam-lhe a morte do filho. O corpo já está identificado pelo cunhado, Chris Trucillo, com quem programara gozar férias nas Caraíbas, na segunda quinzena de Setembro.Embora tenha crescido na América, Tony falava português sem sotaque. «Tinha uma fantástica capacidade de aprender e era muito forte em números, como eu, acho que pegou os meus genes», recorda o pai. Em 1994, já com o curso de administração de empresas concluído, Tony casou com Marylin Marques, na catedral de Newark. Namoravam há sete anos. Além de um homem de família, Tony tornou-se num respeitado corretor e, ao fim de uma ligação de oito anos à firma Garban Financial Market Securities, em Wall Street, aceitou o convite da Cantor Fitzgerald Securities. Esta empresa perdeu 700 dos seus mil funcionários, entre os quais o irmão do próprio presidente ? que revelou, num depoimento dramático, que só não estava no escritório porque se atrasou ao deixar o filho no colégio.Augusto Rocha espera que antes de atacarem os árabes, os americanos «identifiquem os culpados e que os chamem, se possível, à justiça». Ele não quer que o filho entre na história pelos motivos errados.

WTC

JOÃO ALBERTO DA FONSECA AGUIAR JR

Joao Alberto da Fonseca Aguiar Jr.
Escrito por : Henrique Botequilha / VISÃO nº 446 20 Set. 2001 com Henrique Mano (em Nova Iorque), Luís Ribeiro, Miguel Carvalho e Paulo Pena "JJ" aguiar Um herói português A manhã do desaparecimento de João Aguiar Júnior, 30 anos, parece tirada de um filme de acção, no qual já se adivinha que a calma rotina do protagonista será transformada num desencadear de situações inimagináveis. Inimagináveis até esse dia 11 de Setembro em que a ficção foi ultrapassada pela realidade e entre muitos milhares de histórias de coincidências fatais (quase tantas quantas as dos ocupantes do World Trade Center - WTC ) , um português se fez mártir em Nova Iorque.João Aguiar Júnior, JJ como todos o conhecem, sai bem cedo de Colts Neck, no sul de New Jersey, da casa da americana Lisa Singer, 29 anos. Preferia sempre ficar ali, na companhia da noiva, num amplo espaço verde, fazendo longos passeios a cavalo, em vez de ficar no seu apartamento de Hoboken, às portas de Manhattan. Dirige-se de automóvel para Atlantic Highlands, onde apanha o hovercraft que o deixa junto ao WTC. Entra no elevador e às oito e meia em ponto está no escritório da empresa de corretagem e gestão de património Keefe, Bruyette & Woods (KB&W), situado no 87.º andar da torre sul. JJ é, desde há duas semanas, o vice-presidente e anda motivado como nunca. Fora promovido pouco depois de receber o certificado de analista financeiro, que lhe levara três anos a conseguir. Passou a dirigir a secção de gestão de património, com uma equipa de cinco pessoas.O grosso dos 150 funcionários da KB&W está na área da corretagem. Mal tinha acabado de cumprimentar a secretária, Lilian, ouve uma explosão na torre vizinha. Os quatro colegas que partilham o espaço com JJ abeiram-se da janela e tentam perceber o que se está a passar. Não chegam a grandes conclusões, como mais tarde dirá ao pai, João Aguiar, 53 anos, ao reconstituir essa manhã trágica.Telefona para Lisa, mas ela encontra-se ao volante a caminho do emprego e não está a ouvir notícias. Deixa um recado: «Aconteceu algo no WTC, mas estou bem», tranquiliza. Ela só saberá do sucedido largos minutos depois, quando o congestionamento das linhas já não permite qualquer contacto. JJ ordena a evacuação do escritório e sai com Lilian pelas escadas, para apanhar, dez pisos abaixo, um elevador que desce mais depressa ao piso térreo. Não há pânico, apesar das notícias serem incertas, porque as chamas estão na torre do lado. Enquanto a secretária desce, o executivo português decide voltar atrás. Vai convencer os colegas a saírem. A ordem de evacuação não lhes fora dada.Os colegas de sala de JJ não voltarão a vê-lo. Sabem apenas que, antes de abandonar o edifício, ainda vai dar o alarme aos funcionários do Banco Fuji, nos andares 60.º e 61.º, com os quais trabalhara até há dois anos. «É nessa altura que se dá o segundo embate, precisamente na área para onde JJ se dirigia», diz o seu pai. A partir desse momento, o mais novo dos seus três filhos desaparece nas chamas, no fumo e nas ruínas.João Aguiar (JA) recebeu a notícia do atentado como quase toda a gente: pela televisão. Estava em Sintra (mora em Galamares, com a mulher, Diane, cidadã norte-americana) , a passear com amigos dos EUA, quando viu uma multidão em frente das imagens televisivas. Assustado, tentou ligar para o filho, mas o seu telemóvel foi-se abaixo. «Se tivesse funcionado, de certeza que o tinha convencido a descer», lamenta. Em todo o caso, seria tarde.Desde que JA e sua mulher chegaram aos EUA, no domingo, 16, ouviram vários relatos sobre a actuação de JJ durante os atentados. Pelo menos quatro pessoas dizem que lhe devem a vida. E numa missa que a empresa encomendou pela alma dos funcionários desaparecidos, «o seu nome foi referido como um herói», contam.Num país onde a palavra sucesso é decisiva, JJ estava no bom caminho. «Ele adorava a firma e queria muito subir no ranking», lembra Lisa. «E sonhava com tudo o que um americano deseja: um óptimo emprego, uma família estável e bons amigos», acrescenta a namorada.Rick e Susan Hollandsworth são um casal de amigos americanos de JJ. Logo nos primeiros momentos da tragédia colocaram online uma página dedicada ao português desaparecido. «João, um dos meus melhores amigos, era carinhoso, atencioso e sempre disponível para ajudar. Ele esteve presente quando conheci a minha mulher e esteve a meu lado quando me casei. Não era apenas um homem bom, foi o meu padrinho (trocadilho com best-man)», escreve Rick. Também na KB&W, que montou um gabinete de crise para responder às solicitações de familiares e amigos de desaparecidos, o apelido Araújo é logo substituído por um amigável «JJ». «Ele foi um herói. Desapareceu quando organizava a evacuação dos outros funcionários. Toda a gente saiu em segurança, menos ele», dizem-nos.«Era tudo o que se pode querer de um filho, era um dos meus melhores amigos, falávamos quase todos os dias, às vezes horas. Tinha um grande sentido de humor e adorava a vida», sublinha a mãe, Diane, num encontro com a VISÃO, na localidade de Red Bank, no sul de New Jersey, onde JJ nasceu há 30 anos. Foi nesta região que cresceu e fez os primeiros estudos, antes de o pai regressar a Portugal, depois de 15 anos nos EUA, a trabalhar na banca.JJ completou o liceu em Carcavelos, no Colégio Saint Julian's, e tinha amigos desse tempo a residir em Nova Iorque. Prosseguiu o ensino superior em inglês, regressando aos EUA para se formar em gestão financeira, primeiro na Universidade de Adelphy, Long Island, e depois na Universidade George Washington.A família, mal soube da sua localização, no momento do segundo embate, perdeu a fé de encontrar JJ com vida: «Vim aqui para resgatar o corpo e enterrá-lo», diz, resignado, João Aguiar, que deixa um aviso ao Governo português: «Se Portugal não se juntar à coligação contra o terrorismo, não está a lutar pela liberdade. Eu próprio me ofereço para integrar um corpo expedicionário.»

WTC

September 11, 2001 7:55 a.m.

September 11, 2001 7:55 a.m. American Airlines Flight 11 leaves Boston bound for Los Angeles.8:00 a.m. United Airlines Flight 93 departs Newark bound for San Francisco.8:10 a.m. American Airlines Flight 77 departs Washington bound for Los Angeles.8:15 a.m. United Airlines Flight 175 departs Boston bound for Los Angeles.8:46 a.m. American Airlines Flight 11 strikes the north tower of the World Trade Center.8:55 a.m. According to wire reports, President Bush, who is in Sarasota, Fla., is informed of the attacks.9:03 a.m. United Airlines Flight 175 strikes the south tower of the World Trade Center.9:15 a.m. President Bush makes statement condemning terrorist attack.9:25 a.m. FAA shuts down all New York City area airports.9:35 a.m. All bridges and tunnels in the Manhattan area closed.9:40 a.m. FAA halts all flight operations at U.S. airports.9:55 a.m. American Airlines Flight 77 hits Pentagon.10:05 a.m. The south tower of the World Trade Center collapses.10:05 a.m. President Bush leaves Sarasota; White House evacuated.10:15 a.m. A portion of the Pentagon collapses.10:24 a.m. The FAA reports all inbound transatlantic aircraft are being diverted to Canada.10:25 a.m. United Airlines Flight 93 crashed in Somerset County, 80 miles southeast of Pittsburgh.10:27 a.m. The World Trade Center's north tower collapses.10.46 a.m. U.S. Secretary of State Colin Powell cuts short his trip to Latin America to return to the United States.10:53 a.m. New York's primary elections scheduled for today are postponed.10:55 a.m. Financial Markets closed in New York.11:02 a.m. New York Mayor Rudy W. Giuliani urges citizens to stay at home or work and orders an evacuation of the area south of Canal Street.11:15 a.m. U.N. headquarters in New York is fully evacuated.12:04 p.m. Los Angeles International Airport, the destination of three of the hijacked American Airlines flights, is evacuated.12:25 p.m. San Francisco International Airport is evacuated and shut down.1:04 p.m. President Bush speaks from Barksdale Airforce Base in Louisiana.1:45 p.m. Pentagon announces that warships and aircraft carriers will take up positions in the New York and Washington areas.8:30 p.m. President Bush addresses nation from White House.

WTC

11 DE SETEMBRO

11 DE SETEMBRO

Passam hoje quatro anos sobre o terrível e mortífero atentado de Nova Iorque. Foi o começo de uma escalada de violência que não se vislumbra quando terá fim. A melhor homenagem aos que morreram é não esquecê-los e não baixar os braços na luta contra o terrorismo.WE SHALL NOT FORGET! Hoje, no Fumaças, uma pequena homenagem aos que morreram, nomeadamente aos portugueses.

sexta-feira, setembro 09, 2005

BOM FIM DE SEMANA!

MADEIRA158.jpg

YAHOO HONG KONG TRANSMITE INFORMAÇÕES AO GOVERNO CHINÊS

via: Reporters Sans Frontièresarton14889.jpgEl periodista Shi Tao condenado a diez años de cárcel sobre la base de unas informaciones facilitadas por Yahoo Hong Kong !La sentencia del juicio de Shi Tao -condenado en abril de 2005 a diez años de cárcel por “divulgación ilegal de secretos de Estado en el extranjero”- indica que la filial de Hong Kong de Yahoo ! entregó a la policía informaciones comprometedoras para el periodista. “Yahoo !, que ya era un celoso colaborador de la censura, se convierte ahora en auxiliar de la policía china”, ha declarado Reporteros sin Fronteras.“Ciertamente, Yahoo ! no ha hecho otra cosa que plegarse a las demandas de las autoridades chinas. Los dirigentes de la empresa podrán explicar, una vez más, que no hacen más que adecuarse a las leyes de los países en que operan. Pero la legalidad del procedimiento no exonera a Yahoo ! de cualquier cuestionamiento ético. ¿Hasta donde estará dispuesta a llegar esta empresa para contentar a Pekín ? Las informaciones facilitadas por Yahoo ! han llevado a la condena de un periodista íntegro, que hoy está pagando muy caro el hecho de haber querido informarnos libremente. Una cosa es cerrar los ojos ante las exacciones del gobierno chino y otra muy distinta colaborar con él”, ha añadido la organización.La sentencia, traducida en inglés por la organización de presos políticos chinos The Dui Hua Foundation, precisa que la empresa Yahoo ! Holdings (Hong Kong) proporcionó a la justicia algunas informaciones detalladas sobre la cuenta personal de correo de Shi Tao (huoyan1989@yahoo.com.cn). Según el documento, entre otras cosas la empresa había entregado el mensaje considerado como “secreto de Estado” que se utilizó en el juicio como cargo, así como la dirección IP del ordenador del periodista.Yahoo ! Holdings (Hong Kong) está sometida a la legislación de Hong Kong, que no precisa el régimen de los servidores que acogen correos en este tipo de situaciones. Sin embargo, lo normal es que los tanto los servidores como los proveedores de acceso envíen a la policía, previa presentación de una orden judicial, información sobre sus usuarios.Los test realizados por Reporteros sin Fronteras parecen indicar que los servidores utilizados por el servicio de correos de Yahoo.com.cn, de los que se sacaron las informaciones sobre Shi Tao, tienen su sede en China continental.Recordatorio de los hechosEl 30 de abril de 2005, el periodista de 37 años Shi Tao, del diario Dangdai Shang Bao (Noticias del comercio contemporáneo), fue considerado culpable de “divulgación ilegal de secretos de Estado en el extranjero”.Según las autoridades, el periodista difundió en sitios con sede en el extranjero una nota interna, facilitada a su redacción por las autoridades, que avisaba a los periodistas de los peligros de una desestabilización social y los relacionados con el regreso de algunos disidentes, con ocasión del decimoquinto aniversario de la masacre de la Plaza de Tiananmen. En el juicio, la Seguridad del Estado confirmó que se trataba de un documento “Jue Mi” (top secret). Shi Tao reconoció haber enviado el documento por e-mail, pero no reconoció su carácter secreto.El periodista se encuentra internado en un centro de detención de Changsha desde que, el 24 de noviembre de 2004, le detuvieran en Taiyuan (Noreste).Yahoo ! y la censura chinaYahoo ! se aviene, desde hace años, a censurar la versión china de su buscador. Resultado : si en ese buscador se quiere encontrar “independencia de Taiwán” en chino, no se consigue ningún resultado.El gigante norteamericano parece ahora dispuesto a todo para conquistar el mercado chino, y para ello invierte ampliamente en empresas locales. En 2003 compró por 120 millones de dólares el buscador 3721.com. Más recientemente, Yahoo ! se ha aliado con el gigante de Internet Alibaba, una operación que le habría costado más de un millardo de dólares. Reporteros sin Fronteras ha escrito en varias ocasiones a los dirigentes de Yahoo !, para alertarles sobre los problemas éticos que plantean sus inversiones en China. Esas cartas han quedado sin respuesta.

quinta-feira, setembro 08, 2005

CORRUPÇÃO

Nos últimos dias têm vindo a lume algumas notícias que indiciam a existência de corrupção em Portugal. Numas Câmaras Municipais fala-se de pressões imobiliárias, noutras de negócios com terrenos, noutras ainda de pagamentos de “luvas” para obtenção de contratos.

Tudo leva a crer que seja verdade, apesar de raramente se provar seja o que for!

Mas a corrupção, por muito enraizada que esteja, pode ser vencida. Basta que haja vontade da sociedade – vontade política, vontade nas empresas, vontade dos contribuintes que em última análise acabam por ser os mais espoliados. E convem não esquecer que apesar da corrupção normalmente estar associada a entidades públicas, também existe em empresas privadas.

Não se sabe muito bem qual o custo da existência de corrupção. Há estimativas de que nalguns países chegará a atingir metade dos custos nalguns sectores. Ou seja se se acabasse com ela nesses países obter-se-iam os mesmos bens, por metade do custo actual! O sector mais propenso a este flagelo é o da construção, principalmente por as grandes obras representarem vultuosas verbas e serem de difícil controlo.

Basicamente existem três consequências da corrupção:

· Aumento das despesas de funcionamento dado que aos custos reais é necessário adicionar os custos da corrupção.
· Uma diminuição do crescimento gerado pelos investimentos, dado que parte das verbas são gastas sem contrapartida nos bens e serviços fornecidos.
· A qualidade dos serviços e bens diminui.

O terceiro aspecto é extremamente preocupante nesse sector da construção, dado que leva a que muitos edifícios sejam construídos ao arrepio das regras instituídas. Esperemos que não seja esse o caso do nosso país… É que como país sujeito a fenómenos sísmicos, arriscamo-nos se for esse o caso a ter um número de vítimas extremamente elevado. Basta ver o que aconteceu em Itália e na Turquia nas últimas décadas, em que morreram milhares de pessoas, por edifícios recentes terem literalmente caído com sismos de intensidade por vezes apenas média! E por que é que caíram? Porque houve corrupção e os materiais utilizados não foram os planeados.

O que fazer para limitar este flagelo? Em primeiro lugar, criar estruturas especializadas nesta luta, dotando-as dos meios necessários. Em segundo lugar, penalizando quem for “apanhado”, nomeadamente impedindo o acesso a concursos e fornecimentos públicos durante um determinado período de tempo, através de “listas negras”. E nunca esquecendo que a melhor solução é a prevenção, implementar códigos de conduta claros, exigir contratualmente o respeito por políticas de não-corrupção e ter a maior transparência possível em concursos quer quanto à informação fornecida, quer quanto aos critérios de selecção. E não esquecer um rígido controlo que impeça derrapagens de custos, dado que muitas vezes obras com custos finais do dobro e do triplo do previsto são indício de corrupção.

O que é que isto tem a ver com Portugal? TUDO! Lembre-se o leitor de quanto custaram o Centro Cultural de Belém, a Expo 98, a Casa da Música e muitas outras grandes obras a mais relativamente à previsão inicial… Apenas incompetência? Não me parece!

United We Stand International Candlelight Vigil Public Invitation On September 11 To Remember Victims of All Human Tragedies and Hope For Peace and FREE Societies

Via: ActivistChatSept11Iran.jpgTo: The Iranian public, American public and all freedom-loving compatriots throughout the world! We, the undersigned, invite the Iranian public and citizens throughout the world to unite in a “United We Stand” International Candlelight Vigil on September 11, as a day of remembrance for victims of all human tragedies and loss. Let this be a day when we all unite, irrespective of cultural, religious and political differences in a united struggle for peace, free societies and secular democracies. In order to increase humanities awareness and unity on every September 11th as it gets dark at night, please turn off every light in your home, step outside, get out of your car, or leave your office and light a candle in memory of the over 3000 victims of the September 11th terrorist attacks, as well as in remembrance of all victims of terrorism, wars and tyrannies of the past 60 years. It is imperative that as citizens of the world we urge all democratic governments to learn from our history so that we may avoid future mistakes. The September 11th WTC terrorist attack was a tragedy, but it was also an opportunity to define a better future world order based on ethics, morale values, free society, human freedom and peace. 1,368 years ago, a great collection of books was kept in the Persian empire's Library at Tees-fun, which was the second biggest center of art, literature, and science in the world. This vast collection of books was set ablaze and destroyed by fundamental Islamist invaders, possibly setting the world's clock back by at least 400 years. The massive libraries so carefully collected by the Sassanian Empire scattered in the capricious winds of the fundamental Islamist edict:“If the books herein are in accord with Islam, then we don't need them. If the books herein are not in accord with Islam, then they are kafir (of the infidel).” The Islamist Clerical Terrorist Regime in control of Iran can take 70 million Iranian citizens hostage, and can torture and execute over 120,000 Iranian political prisoners, but they cannot shake the immortal foundation and spirit of Cyrus The Great, the founder of First Declaration of Human Rights. As humanity rejected slavery and European colonialism, sending those broken concepts to the dustbin of history, the dictatorial nature and tyranny of Islamist Terror Masters will be rejected everywhere and must be replaced with free societies and secular democracies. To stay silent and remain indifferent in the face of these barbaric atrocities and danger is indeed a sin for the believers and a cowardly act for the non-believers. "Human beings are all members of one body. They are created from the same essence. When one member is in pain, The others cannot rest. If you do not care about the pain of others, You are not worthy of being called a human." (A quote from a renowned Persian Poet, Saadi Shirazi 12th to 13th century AD) The goals, demands and beliefs of the signatories from around planet Earth are summarized in the following points: 1. Complete separation of religion from the state in every country of the world. 2. The “War On Terror” is UNWINNABLE and the world peace can not be achieved as long as the Unelected Islamists Terror and Torture Masters are in power in Iran. The terror state and fear society can not create stability. 3. Complete and thorough acceptance of the Universal Declaration of Human Rights. 4. A free, open and democratic referendum after regime change in Iran that is monitored by independent and objective NGOs from countries throughout the world. 5. The territorial integrity and national sovereignty of Iran. Sign the petitionView Current Signatures

quarta-feira, setembro 07, 2005

AS ÁGUAS - ONÉSIMO SILVEIRA

A chuva regressou pela boca da noiteDa sua grande caminhadaQual virgem prostituídaLançou-se desesperadaNos braços famintosDas árvores ressequidas!(Nos braços famintos das árvoresQue eram os braços famintos dos homens...)Derramou-se sobre as chagas da terraE pingou das frestasDo chapéu roto dos desalmados casebres das ilhasE escorreu do dorso descarnado dos montes!Desceu pela noite a serenarA louca, a vagabunda, a pérfida estrela do céuAté que ao olhar brando e calmo da manhãNum aceno farto de promessasRessurgiu a terra saradaRessumando a fartura e a vida!Nos braços das árvores...Nos braços dos homens...Onésimo Silveira

CUBA - Líderes radicales europeos interpelan a la UE

Via: Unión Liberal CubanaMientras en la isla Fidel Castro continua la represión de los opositores democráticos, los diputados europeos Marco Panella y Emma Bonino (Partido Radical de Italia) han presentado una interrogación urgente al Consejo y a la Comisión europea preguntándoles sobre el desarrollo de la "política de diálogo" aplicada por la Unión Europea desde el pasado mes de enero (y después de haber suspendido las sanciones adoptadas en junio del 2003).Después del acercamiento de la UE al gobierno de Castro, éste liberó solo a 14 de los 75 disidentes encarcelados en abril del 2003, mientras que varios miles continúan en las prisiones cubanas por delitos de opinión y conciencia.El 20 de mayo del 2005 se celebró en la Habana, después de 40 años de régimen, la primera reunión de disidentes, la Asamblea para promover la Sociedad Civil en Cuba (ASPC), tolerada por las autoridades. Este hecho ha sido comentado por algunos funcionarios de Bruselas como una consecuencia de la política europea de dialogo, aunque el Gobierno cubano haya expulsado a varios diputados europeos y nacionales así como a varios periodistas europeos que iban a participar a la Asamblea. Después de esta reunión las violaciones de los derechos fundamentales se han retomado a gran escala:° Los miembros del ejecutivo de la APSC son constantemente perseguidos por la policía política cubana, en particular Marta Beatriz Roque Cabello, todavía en arresto domiciliario con una licencia extrapenal por problemas de salud. ° El 13 de julio han sido arrestadas aproximadamente 20 personas que participaban a una manifestación pacífica en la Habana, de las cuales 6 se encuentran aún detenidas en aislamiento. ° El 22 de julio han sido arrestada aproximadamente 30 persona que iban manifestar delante de la embajada de Francia, entre las nueve personas hasta ahora detenidas se encuentran los periodistas independientes René Gómez Manzano, Oscar Mario González e Julio César López Rodríguez.° En este clima, el pasado 5 de agosto, se negó el acceso a familiares de detenidos políticos y dirigentes de la Asamblea que debían ser recibidos en la sede de la Comisión Europea en la Habana. ° El 8 de agosto, algunos disidentes, —entre ellos Vladimiro Roca, leader de Todos Unidos, Ana Rosa Veitía, Ángel Polanco, Ernesto Roque, Carlos Raúl Jiménez, Humberto Guerra Perruguría y Jacqueline Montes De Oca— que iban a participar a una reunión de la APSC, han sido amenazados en sus viviendas. ° El 19 de agosto las autoridades cubanas confiscaron el terreno a Félix Bonne Carcassés y su mujer María Domínguez Díaz, en el que se había celebrado el 20 de mayo el congreso de la APSC. .Asimismo, las organizaciones internacionales Amnesty International y Reportièrs sans Frontières, están preocupadas por la nueva oleada de represión castrista. El 27 de julio mientras todo esto sucedía, Amadeu Altafaj, portavoz del Comisario europeo de desarrollo, declaraba que el diálogo político de la UE con Cuba aumenta los márgenes de maniobra y las posibilidades de intervención en situaciones de irregularidad. En base a la declaración del Portavoz de la comisión Panella y Bonino piden al Consejo de la UE y a la Comisión Europea, cuales son las iniciativas que realmente van tomar visto que los "márgenes de maniobra" que la Unión dice tener con Castro resultan del todo aleatorias. Septiembre 3, 2005

terça-feira, setembro 06, 2005

FRUTAS DA MADEIRA

(Publicado também em: Madeira)MADEIRA152.jpgDuas das frutas que prefiro na Madeira: a banana prata e a banana ananaz. A foto foi tirada no mercado do Funchal. A banana ananaz é desconhecida da generalidade das pessoas. É uma fruta sui-generis, que não se serve em restaurantes devido à particularidade de se dever ir comendo à medida que vai ficando madura. Quando isso acontece, começam a cair pedaços da casca e é a altura de comer o interior, de cor branca. Normalmente este fruto é para ser comido em 3 a 4 dias, dado que como amadurece progressivamente é impossível comê-lo de uma só vez. É uma delícia! Se tiverem oportunidade experimentem-na.A surpresa é que este fruto é de uma planta relativamente conhecida: a Costela de Adão, cujo nome científico é Monstera deliciosa.MADEIRA153.jpg

ALEXEI BUENO

"Todos os tolos são muito perigosos porque, à semelhança da barata americana, não seguem um rumo. Os burros existem e é difícil enfrentá-los. Um canalha em princípio obedece a uma estratégia. Estudando essa estratégia podemos combatê-lo. Um burro, não. Um burro é totalmente imprevisível. A barata americana, bicho grande, estúpido, voa à toa, atira-se contra as paredes, as coisas e as pessoas, de forma que quem estiver por perto arrisca-se a acabar com ela emaranhada nos cabelos. Se eu vejo uma barata americana numa sala vou-me logo embora. Faço o mesmo quando dou com um burro. Você aceita um conselho? Nunca discuta com um imbecil."Alexei Bueno , Poeta brasileiro, nascido 1963

segunda-feira, setembro 05, 2005

A TRAGÉDIA DE UM HOMEM SÁ

A não perder esta hilariante estória no FacciosoUm pequeno excerto:A Tragédia de um homem Sá.Peça brevemente em cena no teatro Olissiponense.Sinopse:Era uma vez o homem Sá, cujo sistema bronco pulmonar não consentia em respirações subterrâneas. Por essa razão particular, ambicionava fazer o mundo - convexo.O homem Sá ambicionava – ser Morgado.Naquele tempo abundavam no morgadio lugares inóspitos, muito escuros e húmidos, características que combinadas com o frequente mau cheiro de lá exalado levavam a que se confundissem túneis, que afinal era disso que se tratava, com regiões corporais que é uso as variedades ditas superiores da zoologia resguardarem por pudor morfológico, desde que a fashion substituiu a parra por formas de tanga com maior incorporação de tecnologias palratórias.O público dividia-se conforme as opiniões.Alguns, entre os que não apreciavam a lavoura do Morgado Lopes, davam razão ao homem Sá, apoiando-o na pretensão de se tornar no novo Morgado.Outros, porque aborrecidos das inclinações obstinadas com que este parecia entreter o ócio, lançando providências suspensivas sobre todas as concavidades imergentes, manifestavam má vontade para com as pretensões do candidato à gerência do morgadio.Estes, iam desde um comissário do leste, mal e tardiamente baptizado na democracia, a uma doceira de bolinhos queques, que sabia antecipadamente tudo o que os demais sabiam que ela sabia e, conforme era do conhecimento deles, era também por ela antecipadamente conhecido.Haviam ainda um filósofo de voz trémula e ideias bárbaras, que prometia jardins a todas as praças, e um angariador de assinaturas para as temporadas do teatro a troco de cartas de recomendação para acesso a camarotes privativos, numa inspiração do que era uso fazer-se nos sorteios que nos pátios antigos da vila atribuíam presuntos, bacalhau ou jeropiga, consoante os talões premiados que o Sr. Pároco extraía, nas vésperas de Santo António, à hora canónica dos sorteios de rifas para ajuda nas obras paroquiais.

MAIS UMA VEZ TUDO FICARÁ NA MESMA?

A semana passada ficou marcada pelas graves acusações que o vice-presidente e vereador do Urbanismo da Câmara Municipal do Porto proferiu, acusando várias autarquias do país de cederem a pressões de empreiteiros e partidos políticos para viabilizar certos projectos urbanísticos, tendo-se também queixado de ter sido vítima de algumas dessas pressões.Já em Março deste ano o fiscalista Saldanha Sanches havia acusados alguns autarcas (em “número assustador”) de exigirem luvas para permitir a instalação de empresas.Em ambos os casos surgiu logo o Dr. Fernando Ruas, presidente da Associação Nacional dos Municípios Portugueses (ANMP) a fazer o papel de “virgem ofendida”, exigindo aos acusadores que não generalizassem e que indicassem precisamente a quem se referiam, insinuando claramente que não haveria autarca algum corrupto. Também em ambos os casos se falou na instauração de inquéritos (múltiplos) e houve ameaças de processos judiciais.É triste que estes casos levem a reacções corporativas destas que só ajudam a cavar ainda mais o fosso entre a sociedade e a classe política. Este tipo de acusações deveria ser tomado como o que pretende ser – um contributo para melhorar a transparência e a seriedade que deveriam guiar eticamente o comportamento dos autarcas e para que as regras sejam cumpridas. No entanto este tipo de reacções só contribui para piorar ainda mais a péssima imagem da classe política e para que as pessoas passem a generalizar cobrindo todos sob o manto da corrupção e da falta de ética.E dado que nos casos que chegam a julgamento se assiste (como se passou recentemente em Águeda) a uma demissão do poder judicial, que apesar da existência de várias provas valoriza mais os depoimentos dos implicados dando os factos como não provados, pouca esperança resta de que o panorama se altere. A impunidade e o desrespeito pelas leis, a defesa de interesses individuais menos claros e a governação de uma minoria que por ter sido eleita se julga com o direito de fazer o que bem lhe aprouve e que tem tendência a transformar um estado providência para a maioria num estado providencial para uma minoria. só acabarão quando finalmente a maioria das pessoas souber dizer NÃO e mudar de classe política!

domingo, setembro 04, 2005

COITADO!

Deve ser muito triste viver em função dos outros, passar os dias a ver o que dizem, o que fazem, o que escrevem, para depois ir dizer mal.

Há paranóicos desses que ficam felizes por chafurdar permanentemente na merda e no vomitado que geram! Mas enfim, há que ter alguma compreensão pela doença que é evidente pela forma como vão repetindo ad-eternum as baboseiras que inventaram...

sexta-feira, setembro 02, 2005

U.S. says inquiry showed Iran’s new president is a “terrorist”

Via: Iran FocusLondon, Sep. 01 – Iranians in the United States reacted with evident joy to news that an inquiry by the U.S. State Department established that Iran’s new hard-line President Mahmoud Ahmadinejad was a “terrorist”.img42b810e8f273c.jpgThe American television channel ABC News reported on Wednesday that the State Department had issued a legal finding showing that Ahmadinejad was ineligible for a U.S. visa because of section 212(a)3(b) of the Immigration and Naturalisation Act, which says anyone with terrorist ties cannot be granted a visa.State Department officials told ABC News that the Iranian president would nevertheless be granted a visa to attend the opening ceremonies of United Nations General Assembly in New York.U.S. officials decided to waive section 212, so that Ahmadinejad could be provided with a limited visa to attend the UN General Assembly, due to begin on September 12.A senior State Department official told ABC News that the waiver would be granted because of the limited nature of his visit. Ahmadinejad will not be allowed to travel more than 25 miles beyond U.N. headquarters in New York City.Prior to Iran’s presidential elections in June, Iran Focus broke the news of Ahmadinejad’s terrorist ties in a detailed biography. In addition to his role in the 1979 hostage crisis in which 52 American embassy staff members were held captive for 444 days, Ahmadinejad has also been implicated in the assassination of a Kurdish dissident in Vienna in 1989. He is believed to have been in the hit squad that coordinated and carried out the attack.According to reliable accounts revealed by Iran Focus, Ahmadinejad has been involved in other terrorist operations carried out by the Iranian regime abroad and led firing squads that executed hundreds of political prisoners in Tehran’s Evin Prison in the 1980s.News of Ahmadinejad’s trip to the U.S. has been met with resentment from many in the Iranian-American community in North America, who are organising a major demonstration against his presence in New York.A new group has also been formed to protest Ahmadinejad’s entry onto U.S. soil in mid-September. The New York Committee Against Ahmadinejad has already gained the support of a number of U.S. lawmakers and dignitaries.“I believe the victims of all terrorist acts should join together and raise their voices against the presence of Ahmadinejad at UN General Assembly in NY”, New York Congressman Ed Towns said, voicing his support for the committee."Jews, Baha'is and Christians who are in Iran live in constant fear of abuse and arrest...I stand in solidarity with the peaceful gathering that will take place in on September 14”, said another committee supporter, the Brooklyn chaplain Anthony Ercolano.Ali Nainee, a young New Yorker who represents the Big Apple’s Iranian-Americans on the committee, said his dissident father was killed in a terrorist attack by the Iranian government’s agents. “There is simply no ground to continue the fallacy of ‘constructive dialogue’ with the mullahs' regime, especially with Ahmadinejad as the new president”, Nainee said.

ESTOU - ÁLVARO CAMPOS

Estou tonto, Tonto de tanto dormir ou de tanto pensar, Ou de ambas as coisas. O que sei é que estou tonto E não sei bem se me devo levantar da cadeira Ou como me levantar dela. Fiquemos nisto: estou tonto. Afinal Que vida fiz eu da vida? Nada. Tudo interstícios, Tudo aproximações, Tudo função do irregular e do absurdo, Tudo nada. É por isso que estou tonto ... Agora Todas as manhãs me levanto Tonto ... Sim, verdadeiramente tonto... Sem saber em mim e meu nome, Sem saber onde estou, Sem saber o que fui, Sem saber nada. Mas se isto é assim, é assim. Deixo-me estar na cadeira, Estou tonto. Bem, estou tonto. Fico sentado E tonto, Sim, tonto, Tonto... Tonto.Álvaro Campos

quinta-feira, setembro 01, 2005

A ORIGEM DAS ESPÉCIES

A Origem das EspéciesO regresso de Francisco José Viegas.... O vício é forte demais!Realço o texto de abertura:Verden er en scene. Og scenen er en lekeplass. Og en kampsone. Vi er skuespillerne, språket er teksten vi lærer utenat, og leser opp, bevisst eller ubevisst. På en scene. Som er verden. Fra talerstolen. Og tv-skjermen. I bøkene. Og teatrene. Og filmene. I debattprogrammene i radio og tv. I barnehagen og på jobben. Leker vi oss. Spiller. Iscenesetter oss selv. Iscenësetter verden.

HÁ CORRUPÇÃO EM PORTUGAL?

Foi esta a pertinente pergunta colocada pelo Jumento. Já tem bastantes respostas...HÁ CORRUPÇÃO EM PORTUGAL?